زنان سرزمین من

 

 

 

به زنان سرزمین ام :

 

 

 

اینکه در تو می نشیند ، و هر لحظه از رنگی دیگر برمی خیزد ، اینکه زن ، تکوین را در خودش خلاصه می کند و جوانه می زند و امتدادمی دهد ماه را ، و سرزمین مادری اش را .

 

اگر از زیارت تکه ای از آسمان غفلت کرده باشی ، از پشت سر ایمن مباش .

 

این که در جانش می شکوفد و می گیرد و پرتاب می کند ، اگر چه خواهش ارغوان رهایش نمی سازد ، و خدای فکرهای گمشده به فکر توبه نمی افتد .

 

می نویسم ،  گودی بازوانت را عمیق میکنم . پیشانی ام را پیچیده نکن  ، فرسنگ های ریگ را از تو می خواهم .

 

اینکه به صدای ماه نزدیک می شود . به صدای ماه می آویزد ، از صدای ماه می ریزد ، می آید و ماه می آورد ، چندان که ماه در بغل دارد ، و خواب را پرنیان می کند .

 

دختر روشن بر لبه های برنز ! نور منجمد و ملاقات خدا ؟ این قطب نما قدیمی است . هرگز بینایی تو را نگشوده بودم . خواب هایم را می دزدی و زیر نور ماه برای مردگان می رقصی .

 

صحرایی تهی به من بده ! ماه با من است .

 

 

                                                                 

 تقدیم به خانم اخلاقی

مرداد ۸۷

ساتگین        

                                                                                                     

 

 

/ 1 نظر / 5 بازدید
مهسا

سوما جان خیلی زیبا بود.مرسی. به منم سر بزنی خوشحال میشم[لبخند][گل]